Het is alweer een tijd geleden dat ik naar het Filmfestival in Rotterdam ben geweest. De eerste keer was in 1998. Toen studeerde ik nog en kon er daarom ook doordeweeks naartoe. We hadden niet eens kaartjes gereserveerd en toch waren de meeste voorstellingen niet uitverkocht. De tweede keer (weet niet meer precies wanneer, 2000 of 2001), lukte dat al niet meer. Ik was er toen met mijn toenmalige vriendin en uiteindelijk hebben we 0 films gezien, alles uitverkocht.

Dit jaar moest en zou ik naar de IFFR en aangezien ik niet in Rotterdam woon betekende dit dus via internet reserveren. Zo gezegd, zo gedaan. Ik had al een heel programma uitgestippeld op een zaterdag (want mijn studentendagen zijn over). Zelfs ook nog een uur eerder vertrokken vanuit Amsterdam voor het geval er rijen zouden zijn bij de Centrale Kassa (en die waren er ook).  En toen eindelijk: naar de film!

Hoofdpersoon Anberber in gesprek met zijn vriend Tesfaye in Teza

Ik kies  films op film festivals meestal zo dat ik  1)  ze interessant vind en 2) zeker weet dat ze niet zo snel te downloaden of op dvd te verkrijgen zijn. Daarom was de eerste film Teza. Een film uit Ethiopie, een land waarvan ik bijzonder weinig af weet, op de voedselcrisis in de jaren ’80 na.  Tweeenenenhalf uur later weet ik al veel meer, onder meer dat Ethiopie na de val van keizer Haile Selassie een communistisch land was en dat het niet prettig vertoeven was aldaar. Maar even serieus, een mooie film, waaruit maar weer blijkt dat idealen en de realiteit niet altijd samen vallen.

In dezelfde zaal, de Rotterdamse Schouwburg, was de volgende film: Susuk, uit Maleisie. Nu ben ik wel enigszins bekend met Maleisische cinema, er komen de laatste tijd veel goeds uit Maleisie qua film. Maar van deze film had ik eigenlijk niet zulke hoge verwachtingen.  In de DVD winkeltjes of op de markt in Maleisie en Singapore vind je vaak films zoals dit: B-horror. Ik had eigenlijk stiekem gehoopt dat Susuk me alsnog zou verrassen. Maar nee. ik had helaas gelijk. Weer een film over zwarte magie en geesten etc. = 13 in een dozijn.

Een bad voor de susuk behandeling..

Korte samenvatting: Susuk is een vorm van zwarte magie waar edelstenen d.m.v. een naald in de huid worden gebracht, dit vergroot de aantrekkingskracht van de drager maar heeft (natuurlijk) op lange termijn nadelige gevolgen. Ik heb wel eerder van deze praktijken gehoord in Indonesie, waar het ritueel oorspronkelijk vandaan komt. Dit was de eigenlijke reden dat ik deze film wilde zien. Uiteindelijk niet zo heel veel wijzer geworden.

Wel grappig: zoals vaak op de IFFR was de regisseur ook aanwezig tijdens de voorstelling en zo ook Amir Muhammed, die verantwoordelijk is voor Susuk. Degenen die had gehoopt op enige diepgaande discusssies komen van een koude kermis thuis want Amir had blijkbaar geen zin om ergens serieus antwoord op te geven. Alles was gewoon for fun zeg maar.  Whatever.

Film poster

Eigenlijk zou ik hierna naar een Indonesische film gaan, maar aangezien mijn vrouwtje de dag ervoor besloot alsnog mee te gaan kon ik geen kaartjes meer krijgen voor deze film – volgende week beter. Dus restte ons nog 1 film deze avond: My Love, Yurie. Een Koreaanse film (alweer) met in de hoofdrol een pompbediende in een verlaten gebied die een pact sluit met de duivel om het meisje van zijn dromen te krijgen, dat overigens in het huis tegenover hem woont. Uiteindelijk geeft hij toe aan de verleiding van de duivel en verkoopt hem zijn ziel. Hij krijgt het meisje, maar alleen voor 10 jaar. Dit kan natuurlijk nooit goed aflopen en dat loopt het ook niet. Het is tenslotte een Koreaanse film (zie vorige post). Melancholie alom. Maar wel een mooie film.

Volgende week meer..

Achterin is er nog een zaaltje, verdeeld in twee verdiepingen. Je kunt de trap af naar een benedenverdieping, waar ook de film van vanavond op een groot scherm wordt geprojecteerd.  In de filmzaal staan er allerlei banken, stoeltjes en krukken bestemd voor het publiek. Maar wees er snel bij: op veel van de stoelen lag er al een jas of tas, wat erop wijst dat de plaats al bezet is. Dit was ook vanavond het geval, de hele zaal was propvol. Sommigen hadden zelfs geen zitplaats kunnen bemachtigen en stonden tegen de trap aangeleund.

De voorstelling van die avond bestond uit twee films: My Dad is 100 Years Old (short) en Samaria. Ze werden ingeleid door een Amerikaanse hippie-achtige meneer, die blijkbaar de organisator van deze avond was. Hij wist ons op een zeer aanstekelijke wijze op te warmen voor wat er zou gaan komen. Deze man weet waar hij het over heeft, of kan in ieder geval heel goed doen alsof.

De voorfilm was een experimentele film met in de hoofdrol Isabella Rossellini, die tevens alle rollen in de film op zich neemt. Het ging voornamelijk over haar vader, de regisseur Roberto Rossellini, en degenen die hem bekritiseerden. Nu ben ik niet bekend met zijn werk, maar het heeft me op zich wel nieuwsgierig gemaakt naar wat deze man zo beroemd maakte. Deze film, geregisseerd door Guy Maddin, was op zich wel aardig, maar zou hem niet zo snel nog eens zien.

3x Isabella Rossellini

Door naar de hoofdfilm. Samaria is een Zuidkoreaanse film waarin twee schoolmeisjes geld bij elkaar proberen te sparen voor een trip naar Europa. Dit doen zij door een van de meisjes zich te laten prostitueren, terwijl de ander op de uitkijk staat. Dit gaat (uiteraard) op een gegeven moment fout en bij een vluchtpoging voor de politie komt een van de meisjes te overlijden. Het overgebleven meisje doet dan iets heel geks: om haar daden ongedaan te maken, gaat zij met al de voormalig klanten naar bed en betaalt ze hun terug om zo weer quitte te staan. Allemaal leuk en aardig, maar ook nu zit er weer een twist in het verhaal, alleen die zal ik niet verklappen.

Hartsvriendinnen Jae-Yeong en Yeo-Jin

Op zich was het een typisch Koreaanse film zoals ik ze wel eerder heb gezien, met een melancholiek einde. Daar houden Koreaanse regisseurs blijkbaar wel van. De vraag echter is, of Koreanen daar wel van houden. Van wat ik van Korea weet, is dat de zgn. ‘ filmhuis films’ daar niet bepaald populair zijn en dat terwijl er best wel veel van gemaakt worden. Doorsnee Koreanen schijnen meer warm te lopen voor films a la My Sassy Girl en My Girlfriend is a Cyborg, But That’s OK en dat soort bullshit films. Ik vraag me altijd af of dit soort films gemaakt worden met het Koreaanse publiek in gedachten of om  te scoren op internationale filmfestivals.

Yeo-Jin met het dagboek van haar overleden vriendin

Toevallig heb ik een vriendin die Koreaanse is en die zover ik weet geen filmhuis fanatiekeling is, ik zal  haar vragen wat zij van deze film vindt. Binnenkort de uitslag.

Vanwege een project ging ik vandaag voor de eerste keer naar de opera. Een kinderopera welteverstaan. Samen met een collega vertrok ik  ‘s middags naar Amersfoort, waar de voorstelling plaats zou vinden. Ik had eigenlijk niet echt een idee wat te verwachten, maar ik was er op zich wel nieuwsgierig naar.

We waren wat aan de vroege kant, dus moesten we in het foyer van het theater wachten. 90% van de wachtenden waren kinderen. De volwassenen die er waren, waren de ouders of begeleiders. Ik denk eigenlijk  dat we de enigen waren zonder kinderen. Ik voelde me eerlijk gezegd nogal ongemakkelijk. De laatste keer dat ik in een dergelijke situatie was, was toen ik nog op de basisschool zat. En omdat ik toen zelf nog een kind was, stond ik er waarschijnlijk niet zo bij stil. Dat was nu wel anders, aangezien ik het geheel door volwassen ogen bekeek.

De voorstelling zelf was leuker dan verwacht. Ik denk zelfs dat als ik dit zo’n 20 jaar geleden had gezien, ik het net zo leuk had gevonden als de kinderen die bij deze voorstelling waren. Het zat professioneel in elkaar en het was vermakelijk genoeg om de aandacht van de kids vast te houden. Aan het eind was er een Q&A ronde voor de kids waarin ze alles konden vragen over de voorstelling. Kinderen stellen zonder schaamte de gekste vragen. Grappig toch, dat je zulke dingen verleert naarmate je ouder wordt (althans, sommigen onder ons).

Laatst las ik ergens dat binnenkort de oude metrostellen van de Amsterdamse metro vervangen zullen worden door nieuwe modellen. Hoewel deze oranje/aluminium roestbakken mij meestal een onhygienische indruk geven, denk ik dat als ze eenmaal verdwenen zijn, ik er met weemoed aan zal terugdenken. Net als het oude type gele trams die je tegenwoordig nog maar zelden ziet.

Het is toch een beetje vreemd. Als ik in een van deze oude metro’s stap (meestal lijn 53 naar Gaasperplas of 54 naar Gein), heb ik meestal niet echt zin om ergens te gaan zitten. Zelfs al is de metro bijna helemaal leeg. Meestal is de vloer vies en/of plakkerig. Op de bankjes liggen etensresten of lichaamssappen en de raampjes zijn meestal helemaal ondoorzichtig van het vuil. Maar toch.. ik heb iets met dingen die er een beetje verrot en crappy uitzien.

Vandaar dat ik heb besloten om zo veel mogelijk foto’s te nemen van deze oude metrostellen, voordat ze volgend jaar voorgoed verdwenen zijn.

Mijn vrouw doet mee aan de Dutch Design Week en ik mag (=moet) meehelpen. Vandaar dat we op een zonnige zaterdagochtend de trein pakken richting Eindhoven. We maken gebruik van een aanbieding van de NS genaamd Herfsttoer, wat inhield dat je voor 35 euri met z’n tweetjes 1e klas mag reizen voor 1 dag. Ik verheugde me er al een beetje op, want ik heb nog nooit 1e klas gereisd met de trein.

Toen we op Amsterdam Amstel de trein naar Eindhoven pakten, kwamen we erachter dat er wel meer mensen waren die op hetzelfde idee waren gekomen. Het was daarom ook drukker in de 1e klas dan in de 2e klas, compleet met jengelende kinderen etc. Ik zag al op tegen de terugreis.

Het doel van dit tripje was een kennismakingsgesprek. Mijn vrouw (ontwerper) was gekoppeld aan een buurtbewoner (toevallig ook een ontwerper) en samen moeten ze een ontwerp verzinnen voor een raam in het huis van de bewoner. De bedoeling was dan ook dat er iets uit zou komen waar beiden tevreden over zouden moeten zijn. Mijn rol in dit alles was het filmen van het gesprek, zodat dit evt. gebruikt zou kunnen worden tijdens de exhibitie.

De bewoner in kwestie was zoals gezegd toevallig ook een ontwerper. Een vriendelijke man, die op het eerste gezicht open stond voor de ideeen waar mijn vrouw mee kwam. Hij leek zelfs wel redelijk enthousiast. Met een goed gevoel verlieten we het huis.  Idee goedgekeurd, dus we konden aan de slag. Althans, dat dachten we. Wordt vervolgd.

En ik maar denken dat m’n vrouw al die rommel maakte.

Omdat we niet de hele wandelroute in 1 dag konden lopen, gingen we de dag erop naar de wat verder gelegen werken. We belandden op het NDSM terrein, waar ik nog nooit was geweest, maar gek genoeg mijn vrouwtje wel. Toch best gek dat een plek als dit nog bestaat in Amsterdam. Ik vond het eerlijk gezegd wel wat hebben, het verlaten gevoel en het gevoel niet in Amsterdam te zijn. Het deed me een beetje denken aan de Oostelijke Handelskade toen het nog niet hip was.

Er waren wat dingen te zien waar ik alweer niet echt van onder de indruk was. Maar het NDSM terrein zelf maakte dit meer dan goed. Toevallig was er ook een keet waar mensen die naar de laatste voorstelling van Dogtroep gingen konden eten waardoor het nog enigszins druk was in de buurt rondom de veerpont.

Interessanter waren de verlaten loodsen waar blijkbaar veel kunstenaars en ontwerpers hun werkruimte hadden. Zo wist mijn vrouw er een te vinden waar we een kijkje namen. Deze loods was gigantisch en in deze ruimte was een soort mini-stadje waar dus blijkbaar veel mensen werkzaam in de creatieve industrie zich hadden gevestigd. Ik bedacht me dat ik het niet erg zou vinden hier te wonen. Beetje middle of nowhere, maar met de pont ben je zo in de stad.

Bij aankomst in het bezoekerscentrum onder een brug ergens bij de Piet Heinkade werden we verwelkomd door visballetjes op stokjes (uit de diepvries) en gratis bier (!). Dat begon goed! We besloten een van de wandelroutes te volgens die uitgestippeld stonden in het programmaboekje. Dit begon bij de Piet Heinkade en eindigde ergens bij het Lloyd’s Hotel, onderweg zouden er allerlei interessante interactieve kunstwerken te bezichtigen zijn.

Een van deze werken was een zogenaamde Movable Forest. Het idee erachter is dat door bomen in winkelwagentjes te plaatsen je zo je eigen bos of park kon vormgeven binnen een stadsomgeving. Een leuk en speels concept.

Waar ik erg benieuwd naar was, was het project van Stefan Sagmeister. Voor degenen die hem niet kennen: een bekend grafisch ontwerper. Deze meneer heeft van een paar duizend eurocent muntjes een heel ding weten te maken. Zo groot dat ik het hele ding niet eens op de foto kreeg.  Alleen jammer dat er om het hele ding een hek stond. Dus tot zover de interactiviteit.

Er waren nog meer werken te zien langs de wandelroute, maar eerlijk gezegd vond ik deze niet interessant genoeg om er een foto van te maken. En zo eindigde de dag met gemengde gevoelens. Echt slecht was het niet, maar ik ook niet echt iets van wauw. Ik was eigenlijk stiekem een beetje teleurgesteld. Morgen (hopelijk) beter.

Twintig jaar later ben ik er weer en het is best wel veranderd (denk ik). Het is in ieder geval een andere impressie dan ik uit mijn kinderjaren had. In mijn herinnering maakte Artis een nogal donkere, stoffige indruk. Nu scheen de zon, was het druk en het leek net alsof het een andere dierentuin was dan degene die ik met mijn vader bezocht.

Nu ben ik eerlijk gezegd niet zo’n dierentuin fan (met als uitzondering de Singapore Night Zoo, wat ik iedereen kan aanraden), maar dit viel reuze mee. Artis is toch best groot en dat mag ook wel voor de schrikbarend hoge entreeprijs. In ieder geval waren aan het eind van de dag m’n voeten totaal stuk = ik heb veel gelopen = waar voor m’n geld.

Nauwelijks terug van vakantie en het is weer raak. Je kan alles zeggen over deze buurt, maar niet dat er nooit wat gebeurt. Er gebeurt nl. elke dag wel wat. Vandaag werden we naar buiten gelokt door het geluid van (meerdere) sirenes van brandweerwagens. Als echte ramptoeristen haastten we ons naar de plek des onheils en legden het geheel vast. Later bleek dat we niet de enigen waren want al onze buren waren ook van de partij. Hoef ik me ook niet schuldig te voelen.